Przez resztę powstania warszawskiego jej żołnierze walczyli w różnych częściach miasta jako część innych oddziałów.

Historia jednostki Jednostka powstała w 1942 ze scalenia kilku innych działających w rejonie Warszawy grup („Bończy”, „Oracza”, „Łosia” i „Turskiego”), których zadaniem było przygotowywanie kadr dla odtworzenia polskiego lotnictwa na wypadek powstania powszechnego. Powstała w ten sposób jednostka była największym oddziałem Armii Krajowej specjalizującym się w zadaniach lotniczych i obsługi naziemnej.

Baza została podporządkowana osobnemu Wydziałowi Lotniczemu Komendy Głównej AK, a na wypadek powstania uzyskała przydział do 4. Kompanii Uderzeniowej KG AK. Pierwszym komendantem jednostki został płk. pil. Zenon Romanowski „Bończa”. Po nim dowództwo objął zdobywca balonowego Pucharu Gordona Bennetta w latach 1933 i 1934 Franciszek Hynek ps. „Łopian”. Po jego aresztowaniu 19 maja 1944 funkcję dowódcy objął Jan Biały ps. „Kadłub”.