Okręty podwodne typu K VIII – seria holenderskich okrętów podwodnych z okresu międzywojennego, składająca się z trzech jednostek. Okręty były zbudowane do służby kolonialnej w Holenderskich Indiach Wschodnich.
Historia i opis Okręty należały do amerykańskiego typu Holland i zostały wykonane według dokumentacji amerykańskiej firmy ELCO. Zbudowano je w ramach programu z 1916 roku, stępki ich położono w latach 1917–1919 w stoczni De Schelde we Vlissingen, lecz wodowano je i ukończono dopiero po kilku latach, między 1922 a 1923 rokiem.
Okręty były konstrukcji dwukadłubowej. Normalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 m. Wyporność na powierzchni wynosiła: standardowa 520 t, pełna 583 t, a w zanurzeniu 810 t (według innych publikacji, wyporność na powierzchni wynosiła 521 t, a w zanurzeniu 712 t). Pierwszy okręt K VIII miał dwa 8-cylindrowe silniki wysokoprężne MAN o mocy po 900 KM, a pozostałe miały 6-cylindrowe silniki o mocy po 775 KM. W zanurzeniu napędzały je dwa silniki elektryczne o mocy po 200 KM.