W galerii odbywały się spotkania teoretyczno-dyskusyjne, pokazy filmów, video, odbywały się happeningi i performance; co umiejscawiało ja na pozycjach kontestatorskich wobec ówczesnego establishmentu fotograficznego, nie zainteresowanego poszukiwaniem nowych form i środków, nowej estetyki, a także refleksją teoretyczną nad rozwojem fotografiitamże.
Lata 80. XX w., czasy „Solidarności” i stanu wojennego miały jedynie pośredni wpływ na działalność Małej Galerii. Galeria, jak wiele innych niezależnych instytucji kultury nie wystawiała od wprowadzenia stanu wojennego do kwietnia 1982, kiedy to jej nowy dyrektor zdecydował o prezentacji wystawy Edwarda Krasińskiego, która była przygotowana jeszcze w okresie działania „Solidarności”. Po otwarciu, Galeria stała się miejscem integrującym artystów, którzy nie chcieli się identyfikować ze sztuką oficjalnych, państwowych salonów lub sztuką znajdującą schronienie w galeriach i miejscach przykościelnych.
W pierwszej połowie 1989 roku, z inicjatywy Marka Grygiela powstała Rada Artystyczna Małej Galerii. W latach 90. XX w. program Galerii stał się bardziej zróżnicowany. Pokazywano klasyków neoawangardy i inscenizacji. Prezentowano zarówno debiutujących artystów jak i wybitne postacie lat 90.