Tadeusz Sebastian Żerański (ur. 20 stycznia 1880 w Radomiu, zm. 27 marca 1947 w Warszawie) – inżynier elektryk, specjalista elektryfikacji przemysłu i miast, współtwórca polskiego słownictwa elektrycznego, działacz Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP), bibliofil.
Życiorys Urodził się w rodzinie Ludwika (zm. 1905), lekarza, społecznika, pioniera przyrodolecznictwa w Polsce, i Marii z ziemiańskiej rodziny Wietrzykowskich. W 1897 roku ukończył Wyższą Szkołę Rzemieślniczą w Łodzi. Od 1898 roku student wydziału elektrycznego Politechniki w Darmstadcie, w czasie studiów członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, podporządkowanego Lidze Narodowej.
Po uzyskaniu w 1903 dyplomu inżyniera elektryka pracował w Warszawie, a następnie w zakładach „Tarnia” pod Sędziszowem, gdzie zajmował się wytwarzaniem pierwszych w kraju lamp łukowych. 1 lipca 1903 roku ożenił się w Warszawie z Marią z Czapińskich (zm. 1965), córką Leopolda (powstańca styczniowego, więzionego na Syberii, pochowanego na Cmentarzu Łyczakowskim). W latach 1909–1926 pracował we Lwowie i w Krakowie. W tym czasie m.in. projektował i kierował wykonawstwem elektryfikacji różnych zakładów przemysłowych oraz miast, m.in.: zakładów naftowych w Drohobyczu, cukrowni w Chodorowie, elektrowni w Truskawcu, Czortkowie, Krynicy i Krzeszowicach k. Krakowa.