Na terenie Wielkiego Reykjavíku – zespołu stołecznego Islandii – mieszka 65% populacji kraju. Dlatego też jego architektura jest odzwierciedleniem budownictwa całego kraju. Głównymi cechami architektury Reykjavíku jest prostota i skromność. Przez lata wpływało na nią budownictwo norweskie i duńskie, dopiero w XX wieku pojawiły się próby tworzenia stylu narodowego. W Reykjavíku znajduje się większość dzieł architektury Islandii, zwłaszcza tej nowoczesnej. Warto też nadmienić, że od 2002 roku działa w Reykjavíku szkoła architektury na poziomie licencjackim.
Początki osadnictwa i średniowiecze Według XII-wiecznej Księgi o Zasiedleniu stałe osadnictwo na terenie aktualnego Reykjavíku zaczęło się już w około 871 roku, a od 874 roku miało ono charakter stały i zorganizowany. Ówczesna osada nie przekraczała kilku setek mieszkańców a podstawą ich bytu były: hodowla, rybołówstwo oraz na małą skalę rolnictwo. Przez całe średniowiecze na Islandii dominowały domy budowane z ziemi, których pierwowzory pochodzą z macierzystego kraju osadników – Norwegii. Domy z X wieku, które odkryto na terenie Reykjavíku charakteryzowały się grubymi (do 2 m) ścianami oraz stosunkowo podłużnym kształtem (do 20 m długości). Domy te były zazwyczaj jednoizbowe, choć można było się spotkać z niewielkimi aneksami.