po otrzymaniu rozkazu lub zarządzenia bojowego, pracował dalej i: kończył ocenę sytuacji podejmował decyzję z mapy, uwzględniając dane zawarte w rozkazie stawiał zadania (lub wydawał rozkaz jeśli nie było przewidzianego rekonesansu) oraz wydawał wytyczne do zabezpieczenia bojowego, logistycznego oraz dowodzenia prowadził rekonesans, a w nim uściślenie decyzji i zadania dla pododdziałów oraz organizacja współdziałania sztab opracowywał rozkaz bojowy do działania.
Planowanie walki w wojskach II Rzeczypospolitej W myśl Ogólnej instrukcji walki dowódca winien zastanowić się nad otrzymanym zadaniem (analiza zadania). Musiał uzmysłowić sobie czego od niego żąda przełożony.
Zrozumiawszy zadanie, dowódca rozważał położenie własne, położenie nieprzyjaciela, teren działania, komunikacje i inne czynniki, wpływające na działania wojenne.
Oceniając położenie własne rozważał:
siły i środki, którymi dysponował miejsca postoju i wzajemną odległość oddziałów ugrupowanie pod względem terenowym i w stosunku do nieprzyjaciela stan moralny, fizyczny i możliwość współdziałania z sąsiadami
Położenie nieprzyjaciela oceniał się na podstawie wiadomości o nim.