Podczas pierwszego Towciwiłł działając wespół z inflanckimi krzyżakami zdobył wiele łupów, a następnie udał się ze swymi sojusznikami do Rygi. Tam przyjęto go z honorami, tym bardziej, że litewski książę obiecał przyjąć chrześcijańską wiarę, co miało miejsce najprawdopodobniej w 1250. Mendog, którego położenie stawało się coraz cięższe, zaproponował mistrzowi inflanckiemu Andrzejowi von Stirlant (von Falben) zamordowanie Towciwiłła, w zamian wielki książę miał się ochrzcić. Zakonny dostojnik nie zgodził się na tak radykalne rozwiązanie, jednak odtąd Towciwiłł nie mógł już liczyć na wojskową pomoc Zakonu, choć pozostał w Rydze licząc na poparcie tamtejszego arcybiskupa. Antylitewski sojusz rozpadł się, gdy Mendog faktycznie przyjął chrzest (1251) i obiecał utworzenie na Litwie biskupstwa, w zamian za co otrzymał krzyżacką pomoc w zdobyciu korony królewskiej od papieża (1253). Pomimo tego Towciwiłł, mając pod sobą wojska ruskie i połowieckie, przysłane przez Daniela, udał się na Żmudź do swych krewnych, którzy także buntowali się przeciwko Mendogowi. Zebrawszy wojska, z dodatkową pomocą jaćwieską, w 1251 Towciwiłł uderzył na Mendoga i jego szwagra Dowmunta, którzy jednak wspomagani przez Inflantczyków pokonali najeźdźców. Kolejne dwa starcia również zakończyły się zwycięstwem Mendoga.