Z czasem w prawosławnej praktyce liturgicznej formuły Wieczna pamięć zaczęto używać w odniesieniu do każdego zmarłego, na zakończenie nabożeństwa panichidy. W tak utrwalonej formie składa się ona z dwóch części: najpierw kapłan lub diakon wygłasza aklamację (cs. ) (tu padają imiona zmarłych), (w przekładzie polskim Henryka Paprockiego W błogosławionym odpoczynku daj wieczny pokój, Panie, zmarłym sługom Twym (imię) i uczyń im wieczną pamięć), na którą wierni odpowiadają trzykrotnym śpiewem Wieczna pamięć. W tym momencie powinno nastąpić trzykrotne uderzenie w dzwony cerkiewne.
Wieczną pamięć śpiewa się również na zakończenie obrzędów pogrzebu osoby świeckiej lub dziecka, z tą różnicą, że aklamacja powinna wówczas brzmieć . W praktyce liturgicznej każdy obrzęd pogrzebowy lub nabożeństwo w intencji zmarłych kończy się jednak śpiewem Wiecznej pamięci w jej najpopularniejszej, opisanej wyżej wersji. Wyjątkiem są nabożeństwa w intencji zmarłych mnichów w monasterach, podczas których trzykrotnie śpiewana jest odmienna formuła .
Wieczna pamięć śpiewana jest wyłącznie w intencji tych zmarłych, którzy nie zostali kanonizowani. Dlatego podczas obrzędu ogłoszenia kanonizacji nowego świętego centralnym momentem jest odśpiewanie po raz ostatni tej formuły, a następnie pierwszy śpiew uwielbienia (cs. ) danej osoby już jako świętej.
Przypisy
Kategoria:Liturgia prawosławna Kategoria:Śmierć w kulturze