Obawiając się konsekwencji, Ali Amini po wyjeździe z Waszyngtonu udał się nie do ojczyzny, ale do Europy i wrócił do Teheranu dopiero wtedy, gdy szach osobiście obiecał mu bezpieczeństwo. Byłego ambasadora broniła dyplomacja amerykańska w Iranie.
Premier Iranu thumb|Ali Amini po uzyskaniu nominacji na stanowisko premiera Iranu Niektórzy autorzy są zdania, że to John Kennedy jako prezydent USA, wpłynął na szacha Iranu, by w 1961 mianował Alego Aminiego na premiera. Nastąpiło to w momencie, gdy wewnętrzna sytuacja w państwie była szczególnie trudna. Dodatkowo szach osobiście wskazał niektórych członków gabinetu, w tym ministrów spraw wewnętrznych, zagranicznych i wojny; w rewanżu Amini wyznaczył na ministrów kilku działaczy związanych z lewicą (Nuroddin Alamuti, Mohammad Derachszesz) lub zamieszanych w spisek Gharaniego. Niechęć i nieufność szacha wobec premiera, jednego z nielicznych ówczesnych irańskich polityków, którzy nie zawdzięczali swojej pozycji wyłącznie protekcji Mohammada Rezy Pahlawiego, była kolejnym czynnikiem, który nie sprzyjał stabilności rządu.