Jeden z dwóch przedstawicieli rodzaju, który nie posiada czarnych piór z wierzchu głowy. U dorosłego samca wierzch ciała porastają pióra o ciepłej, rudopłowej barwie. Spód ciała także rudopłowy, lecz jaśniejszy. Broda, górna część gardła oraz środkowa część brzucha białe. W niższej części szyi widoczna czarna plama, podobnie jak i za okiem i na kantarku. Skrzydła czarno-białe, sterówki czarne. Miękkie części ciała jak u sójeczki pustynnej: tęczówka ciemnobrązowa, dziób ołowianoszary, nogi szaroniebieskie. Samicę, prócz ogólnie jaśniejszego upierzenia, wyróżnia brak czarnej plamy za okiem oraz na gardle.
Zasięg występowania Jedyny endemiczny ptak Iranu. Zasiedla wschodnią część interioru państwa na obszarze szacowanym przez BirdLife International na 475 tys. km². Środowiskiem życia sójeczki perskiej są piaszczyste równiny z obecnością roślin z rodzajów Zygophyllum i Artemisia. Osiadły.
Zachowanie W zachowaniu przypomina sójeczkę pustynną, ogólnie P. pleskei to gatunek od niej cichszy i szybszy. Sójeczki perskie dają się podejść i nakarmić z ręki, jednak oddalają się natychmiast po dostrzeżeniu zagrożenia. Przebywają pojedynczo lub w parach.