Gonfaloniere papieski Gonfaloniere był urzędem politycznym i wojskowym Stolicy Apostolskiej (łac. Vexillifer Ecclesiæ), powierzanym znaczącym osobistościom. Urząd ten wywodził się ze środowiska militarnego, stopniowo stając się raczej tytułem ceremonialnym i o znaczeniu politycznym. Stał się w końcu najwyższym tytułem świeckim, jaki nadawali papieże. Bonifacy VIII nadał go Jakubowi II Sprawiedliwemu, papież Innocenty VII królowi Neapolu Władysławowi I. Wraz z nominacją gonfaloniere otrzymywał dwie bandery, jedną z symbolem kościelnym (vexillum cum armis Ecclesiae) i drugą z własnym herbem aktualnego papieża (cum armis suis). Gonfaloniere miał prawo dodać do własnego herbu szlacheckiego symbol kluczy i umbraculum, generalnie tylko podczas sprawowania urzędu, czasem zaś otrzymywał takie prawo na stałe.
Niektórzy znani gonfalonierzy papiescy: Muzio Attendolo Sforza, pan Mediolanu, uhonorowany przez Marcina V Ludwik XI, Delfin Francji, przez Eugeniusza IV Francesco I Sforza, książę Mediolanu, przez Eugeniusza IV Alfons V Aragoński, przez Eugeniusza IV Federico da Montefeltro, przez Piusa II i ponownie przez Pawła