Interkosmos 1 – pierwszy sztuczny satelita Ziemi, inaugurujący serię tzw. sputników słonecznych, wprowadzony na orbitę w ramach programu Interkosmos. Większość satelitów serii Interkosmos miała masę około 320 kg, tylko Interkosmos 6 miał prawdopodobnie masę około 5500 kg.
Był to program satelitów naukowo-badawczych wysyłanych w przestrzeń kosmiczną przez państwa socjalistyczne w ramach współpracy w dziedzinie badań i wykorzystania przestrzeni kosmicznej dla celów pokojowych w ramach organizacji INTERKOSMOS. Rakiety, wyrzutnie i satelity dostarczane były przez Związek Radziecki, natomiast aparatura badawcza częściowo budowana była w pozostałych państwach socjalistycznych. Również specjaliści państw socjalistycznych uczestniczyli przy montażu urządzeń na pokładzie satelity, przygotowaniach do startu i kierowaniu lotem satelity.
Misja Satelita był przeznaczony do badań nadfioletowego i rentgenowskiego promieniowania Słońca i wpływu tych promieniowań na najwyższe warstwy atmosfery Ziemi. Ubocznym punktem programu badań podczas tego eksperymentu było przeprowadzenie pomiarów gęstości i zapylenia atmosfery na wysokości 60-120 km nad powierzchnią Ziemi. Aparatura pomiarowa została zbudowana w ZSRR, NRD i Czechosłowacji.