Fatti di Rovereta – kryzys konstytucyjny z 1957 roku, w wyniku którego obalony został lewicujący rząd San Marino. Sytuacja ta doprowadziła do dominacji w tym kraju rządów chadeckich.
Geneza W latach 30. i 40. XX wieku San Marino znajdowało się pod rządami lokalnych faszystów. W czasie II wojny światowej wielu mieszkańców republiki, jako ochotnicy, zasiliło szeregi włoskiej partyzantki antyfaszystowskiej. W wyniku działań wojennych we Włoszech, miasto stało się celem brytyjskich bombardowań, które przyniosły szkody oceniane na trzy miliardy lirów włoskich, a także pochłonęły setkę ofiar. W kraju powszechny był głód i choroby, w tym gruźlica i gorączka tyfoidalna. Po zakończeniu wojny faszyści zostali odsunięci od władzy przez Aliantów.
Powojenne wybory parlamentarne wygrała sanmaryńska lewica składająca się z socjalistów i komunistów. Według relacji Giełżyńskiego, lewicowa koalicja stworzyła system opieki socjalnej, zlikwidowała choroby zakaźne oraz uczyniła z San Marino kraj z najgęstszą na świecie siecią dróg. Rządząca koalicja położyła również dwadzieścia kilometrów kanalizacji. Fundusze na inwestycje rząd pozyskał m.in. z turystyki (liczba turystów wizytujących republikę wzrosła z 200 tysięcy w 1949 roku do półtora miliona pod koniec lat 50.).