Celestyni (łac. Pauperes heremitae domini caelestini) − odłam franciszkanów, istniejący krótko w 1294-1295, zatwierdzony jako kongregacja eremitów przez papieża Celestyna V, rozwiązany w 1295 przez Bonifacego VIII. Rozwiązanie potwierdził Jan XXII w 1317.
Historia W 1274 w Marchii Ankońskiej we Włoszech grupa braci, skupionych wokół Tomasza z Tolentino i Piotra z Maceraty, została potępiona na kapitule prowincjalnej za swoje zbyt radykalne rozumienie postanowień reguły franciszkańskiej. W 1280 pięciu prowincjałów z regionu środkowych Włoch podjęło decyzję o ich uwięzieniu, jako heretyków i wrogów jedności zakonu. Do grupy uwięzionych należał również Piotr Clarenus. Gdy generałem zakonu wybrano Francuza Rajmunda de Gaufredi w 1289, postanowił on uwolnić radykałów i wysłać na misje do Armenii. Niestety po czterech latach wrócili do Włoch, gdyż nie akceptowali ich franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej. Również włoski prowincjał nie chciał przyjąć ich do klasztorów rodzimej prowincji. Generał odesłał ich do papieża Celestyna V. Celestyn pozwolił grupie braci na oddzielenie się od zakonu franciszkańskiego i zamieszkanie w ubogich eremach. Mogli zachowywać regułę św. Franciszka sine glossa, tzn. bez wyjaśnień papieskich.