Jesienią 1919 roku, po zakończeniu działalności w Valand artysta przeprowadził się z rodziną do Paryża, gdzie mieszkał 7 lat. W tym czasie regularnie uczestniczył w wystawach w Göteborgu i Sztokholmie. Inspiracją dla malarstwa pejzażowego Simonssona stały się krajobrazy Francji, zachodniego wybrzeża Szwecji i regionu Telemark w Norwegii. W 1927 roku powrócił do Szwecji, osiadając w Sztokholmie. W tym samym roku wziął udział w wystawie w galerii szwedzko-francuskiej. Krytycy bardzo pozytywnie ocenili jego twórczość, podkreślając jej artystyczny rozwój, indywidualność i dojrzałość. Pomimo powodzenia artysta miał trudności w zaaklimatyzowaniu się w Sztokholmie, czuł się samotny i odizolowany. Na przełomie lat 20. i 30. wziął udział w trzech dużych wystawach: w 1927 roku w Liljevalchs konsthall w Sztokholmie, w 1928 w Oslo i w 1931 w Kopenhadze. W swoim malarstwie tego okresu szczególną uwagę poświęcał zagadnieniu równowagi pomiędzy barwami ciepłymi a zimnymi.
W 1930 roku Simonsson został wybrany w poczet członków Konsthögskolan.