Siemion Nikiforowicz Pieriewiortkin (ros. Семён Никифорович Перевёрткин, ur. we wsi Anna w obwodzie woroneskim, zm. 17 maja 1961) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945), zastępca ministra spraw wewnętrznych ZSRR ds. wojskowych (1953–1956), I zastępca ministra spraw wewnętrznych ZSRR (1956-1960).
Życiorys Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował we wsi, od 1921 w Armii Czerwonej i RKP(b), od 1932 starszy sekretarz Michaiła Tuchaczewskiego. Ukończył szkołę piechoty i 1937 Wojskową Akademię im. Frunzego. Uczestnik wojny z Finlandią 1939-1940, od czerwca 1941 na froncie wschodnim II wojny światowej. Szef sztabu 220 Dywizji Strzeleckiej, 1941-1943 zastępca szefa wydziału operacyjnego sztabu 6 Armii, potem 5 Armii. W latach 1943–1944 dowódca 207 Dywizji Strzeleckiej, w latach 1944–1945 dowódca 79 Korpusu Strzeleckiego 3 Armii Uderzeniowej Brał udział m.in. w operacji białoruskiej, nadbałtyckiej, wiślańsko-odrzańskiej i pomorskiej. 29 lipca 1944 otrzymał stopień generała majora. Był jednym z dowódców operacji berlińskiej 1945. Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 29 maja 1945 „za umiejętne dowodzenie wojskami korpusu i wzorowe wypełnianie zadań bojowych oraz przejawiane męstwo i odwagę w walce z niemiecko-faszystowskimi najeźdźcami”, otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.