W 2004 należał do najzagorzalszych przeciwników pomarańczowej rewolucji, publicznie groził, że zwycięstwo Wiktora Juszczenki doprowadzi do rozpadu kraju. Po zmianie władzy na Ukrainie Borys Kołesnikow został w 2005 tymczasowo aresztowany pod zarzutem stosowania gróźb celem przejęcia akcji jednego z centrów handlowych. Zwolniono go po kilku miesiącach, a postępowanie karne z braku dowodów umorzono. Liderzy Partii Regionów zatrzymanie polityka oceniali jako przejaw politycznej reperkusji.
W 2006 i w 2007 Borys Kołesnikow był wybierany do Rady Najwyższej V i VI kadencji. W marcu 2010 po utworzeniu pierwszego rządu Mykoły Azarowa został wicepremierem ds. organizacji Euro 2012. W grudniu tego samego roku objął dodatkowo tekę ministra infrastruktury. W grudniu 2012 odszedł z rządu, przechodząc do sprawowania mandatu deputowanego VII kadencji. W 2014 nie ubiegał się o reelekcję. W 2016 został jednym ze współprzewodniczących Bloku Opozycyjnego, a w 2021 stanął na czele partii „Ukrajina – nasz dim”.
Odznaczenia Order „Za zasługi” II klasy Order „Za zasługi” III klasy
Przypisy
Kategoria:Deputowani Rady Najwyższej Ukrainy Kategoria:Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina) Kategoria:Politycy Partii Regionów Kategoria:Ukraińscy ministrowie transportu Kategoria:Ukraińscy przedsiębiorcy Kategoria:Urodzeni w 1962 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mariupolu