Starzec bagienny (Jacobaea paludosa (L.) G.Gaertn., B.Mey. & Scherb., syn. Senecio paludosus L.Germplasm Resources Information Network (GRIN)) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny astrowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Występuje w dużej części Europy, bez północnych, zachodnich i południowych krańców. Na wschodzie sięga po zachodnią Syberię i Kazachstan. W Polsce rośnie głównie w dolinach rzek na niżu, poza tym na rozproszonych stanowiskach w pasie pojezierzy i na wyżynach.
Morfologia i biologia thumb|left|200px|Pokrój thumb|left|200px|Kwiatostany Pokrój Łodygi wzniesione, sztywne, wysokość od 50 do 180 cm, bruzdowane, puste, ulistnione na całej długości. Wyrastają z walcowatego, skośnego kłącza, z licznymi korzeniami. Liście Dolne krótkoogonkowe, środkowe i górne siedzące. Osiągają do 20 cm długości i do 2 cm szerokości. Blaszki są wąsko lancetowate, zaostrzone, głęboko i ostro piłkowane z zębami skierowanymi do przodu, z wierzchu nagie i błyszczące, od spodu początkowo pajęczynowato owłosione, z czasem łysiejące. Kwiaty Zebrane w koszyczki średnicy 3–4 cm, te z kolei zebrane w luźny podbaldach. Okrywa jest dzwonkowata z 21 listkami o długości ok. 6 mm i szerokości ok. 1,5 mm, wąskoeliptycznymi, na brzegu obłonionymi, z wierzchu pajęczynowato owłosionymi.