Jan Oszacki (ur. 1 października 1915 w Morawskiej Ostrawie, zm. 22 lipca 1982 w Krakowie) – polski chirurg.
Życiorys Syn Aleksandra Oszackiego, profesora medycyny wewnętrznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu krakowskiego gimnazjum św. Anny rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim UJ, gdzie w 1939 otrzymał dyplom ukończenia. Praktykę szpitalną odbył w klinice Jeno Polyi w Budapeszcie.
Po wybuchu II wojny światowej, podczas kampanii wrześniowej służył w szpitalu polowym w Krakowie. W czasie okupacji niemieckiej pracował w fabryce narzędzi chirurgicznych, a po zakończeniu działań wojennych w Klinice Chirurgii kierowanej przez prof. Jana Glatzla.
W 1946 na Wydziale Lekarskim UJ uzyskał stopień naukowy doktora medycyny na podstawie napisanej pod kierunkiem profesora Glatzla rozprawy o przygotowaniu farmakologicznym pacjentów przed operacją wola nadczynnego. W 1947 został powołany do wojska i skierowany do pracy w charakterze lekarza wojskowego na Oddziale Chirurgicznym Wojskowego Szpitala Okręgowego w Toruniu. Po zakończeniu służby wojskowej powrócił do pracy w I Klinice Chirurgicznej UJ, z której w 1950 został zwolniony. Uzyskał zatrudnienie na stanowisku adiunkta w III Klinice Chirurgicznej AM w Szpitalu im. Gabriela Narutowicza w Krakowie.