Glebowa, właściciela domu naprzeciw terenu cerkiewnego, a następnie jego potomków (do 1830). W świątyni odbywały się regularne nabożeństwa w intencji zmarłych członków rodziny; Glebowowie opiekowali się cerkwią także po tym, gdy wyprowadzili się z Białego Grodu.
Dzięki zamożności parafian w XVIII w. obiekt sakralny kilkakrotnie przebudowano. Dzwonnica z dachem namiotowym została rozebrana, nową konstrukcję tego typu wzniesiono od strony zachodniej. Usunięto również pierwotną zewnętrzną dekorację budynku, nadając mu charakter klasycystyczny. Cerkiew przetrwała pożar Moskwy w 1812, jednak podczas działań wojennych została zdewastowana. W 1813 poświęcono ją powtórnie, jednak z uwagi na małą liczbę parafian obiekt stała się cerkwią filialną parafii św. Jana Chrzciciela. W kolejnych latach mieszkańcy sąsiednich domów postanowili wyremontować obiekt i przywrócić do użytku liturgicznego zniszczone w 1812 ołtarze w dolnej cerkwi. Następnie w 1858 odnowiono zniszczoną górną kondygnację dzwonnicy, ponownie ustawiając na niej dach namiotowy.