Kino brytyjskie tej dekady wzbogacili nie tylko przybyli z USA Joseph Losey (Służący, 1963), Stanley Kubrick (2001: Odyseja kosmiczna, 1968) i Richard Lester (nagrodzony Złotą Palmą na 18. MFF w Cannes Sposób na kobiety, 1965), ale również tacy wybitni twórcy kina europejskiego, jak Michelangelo Antonioni (Powiększenie, 1966), François Truffaut (Fahrenheit 451, 1966), Fred Zinnemann (Oto jest głowa zdrajcy, 1966) czy Roman Polański (Wstręt, 1965; Matnia, 1966).
Starzy mistrzowie nie pozostawali w tyle. David Lean nakręcił epickie przeboje Lawrence z Arabii (1962) i Doktor Żywago (1965), a musical Oliver! (1968) Carola Reeda na podstawie Dickensowskiego Olivera Twista wyróżniono pięcioma Oscarami, w tym za najlepszy film i reżyserię.
Lata 70. Wpływ „młodych gniewnych” zaznaczył się w twórczości wielu reżyserów, m.in. Stanleya Kubricka (skandalizująca Mechaniczna pomarańcza, 1971), Josepha Loseya (Posłaniec, 1971, Złota Palma na 24. MFF w Cannes) i Nicolasa Roega (Nie oglądaj się teraz, 1973).