Prohibicja w Finlandii – obowiązujący w Finlandii w latach 1919–1932 zakaz produkcji, importu, obrotu i spożycia alkoholu. Ze względu na rozmiary i znaczenie przemytu alkoholu do kraju, Finowie nazywają ten okres Pirtuaika (fiń. epoka spirytusu).
Pierwsze regulacje ograniczające spożycie alkoholu Początki fińskiej debaty o prohibicji sięgają pierwszej połowy XIX wieku, gdy Finowie zaczęli tworzyć organizacje promujące trzeźwość. Fiński ruch prohibicyjny znajdował się pod wpływem podobnych organizacji z innych państw, a pierwsze prace poświęcone wstrzemięźliwości od alkoholu, które pojawiły się w Finlandii w 1843 roku, były tłumaczeniami pism amerykańskich.
W 1865 roku zwolennicy prohibicji odnieśli pierwszy większy sukces, doprowadzając do uchwalenia przepisów zakazujących produkcji alkoholu w warunkach domowych i wprowadzający system koncesji na wytwarzanie alkoholu. Z inicjatywy zwolenników ograniczenia handlu alkoholem doszło też do opodatkowania wyrobów alkoholowych w sposób, który miał zachęcić Finów do odejścia od mocnych alkoholi do napojów o mniejszej jego zawartości. W tamtym okresie promowano w związku z tym picie piwa, jednak w latach 70.