thumb|240px|Baza wojskowa na Islandii w 1942. Autor wielokrotnie sięga w powieści do tych zagadnień Grobowa cisza (isl. Grafarþögn) – powieść kryminalna islandzkiego pisarza Arnaldura Indriðasona, opublikowana w 2001, a w Polsce w 2010 (w tłumaczeniu Jacka Godka). Jest czwartą powieścią cyklu o detektywie Erlendurze Sveinssonie.
Treść Akcja rozgrywa się w końcu kwietniaGrobowa cisza, s.21. Kilkuletni TotiGrobowa cisza, s.29, podczas zabawy na budowie nowego osiedla domków (o nazwie Tysiąclecia), w podreykjavíckiej dzielnicy Grafarholt, w pobliżu jeziora Reynisvatn, odkrywa kawałek ludzkiego żebraGrobowa cisza, s.7-10. Nie rozpoznaje go, myśląc, że to nietypowy kamień. Dopiero przypadkowo zaproszony na bal dziecięcy student medycyny odkrywa, że to fragment ludzkiego szkieletu. Okazuje się, że kość jest fragmentem całego szkieletu, spoczywającego w tym miejscu od około 70 lat. Śledztwo cofa czytelnika w czasie, m.in. do okresu, w którym stał tutaj dom zamieszkały przez tajemnicze małżeństwo (istniał od lat 30. do 80. XX wieku i należał do kupca Beniamina KnudsenaGrobowa cisza, s.76-77, któremu około 1940, w tajemniczych okolicznościach zaginęła narzeczona). W czasie wojny istniała w tym rejonie brytyjska, a potem amerykańska baza wojskowaGrobowa cisza, s.64-65.