jego najlepszym rezultatem jest III runda French Open 1971, kiedy pokonał m.in. Phila Denta, a odpadł z Robertem Lutzem. Na Wimbledonie raz zdołał awansować do II rundy (w 1973 pokonał Australijczyka Eugene Russo, przegrał z Amerykaninem Robem McKinleyem), a w 1974 był w III rundzie miksta w parze z rodaczką K. Miyashitą. Jedyny mecz singlowy w Australian Open wygrał walkowerem (1972), w drugiej rundzie uległ jednak wówczas wysoko turniejowej "dwójce" Rosewallowi 3:6, 2:6, 1:6. Wielokrotnie przegrywał w Wielkim Szlemie w początkowych rundach z trudnymi rywalami z czołówki światowej, m.in. z Boro Jovanovicem (French Open 1973), Arthurem Ashe’em (French Open 1974), Paolem Bertoluccim (French Open 1975), Johnem Alexandrem (Wimbledon 1975), Karlem Meilerem (US Open 1975), Manuelem Orantesem (US Open 1976), Janem Kodešem (French Open 1977).
W 1972 przegrał w finale turnieju w Tokio z rodakiem Toshiro Sakai. Najlepszy rok w karierze zanotował w 1976, kiedy był w finałach turniejów Grand Prix w Barcelonie (wygrane m.in.