thumb|240px|Święta Kasylda, 171 × 107 cm, 1630–1635, Muzeum Thyssen-Bornemisza Święta Kasylda – obraz hiszpańskiego malarza Francisca de Zurbarána, z madryckiej kolekcji muzeum Prado.
Powstanie obrazu Francisco de Zurbarán namalował wiele wizerunków świętych. Po Soborze trydenckim otrzymał zlecenie od kardynała i arcybiskupa Bolonii Gabriela Paleottiego na portrety siedmiu świętych. Wizerunek św. Kasyldy jest jedynym, gdzie mistrz odszedł od tradycji i w bardzo zindywidualizowany sposób ukazał świętą. Za wzorzec mogła posłużyć rycina przedstawiająca św. Emerencjanę autorstwa David Teniersa Starczego. Obraz madrycki został namalowany, gdy Zurbarán piastował już urząd nadwornego malarza. Tego typu obrazy tworzone były w seriach i ozdabiały ściany tworząc ciąg wizerunków świętych, najczęściej w kościelnych zakrystiach.
Kasylda była córką emira z Toledo. W tajemnicy przeszła na wiarę chrześcijańską i potajemnie pomagała więźniom swojego ojca. Legenda mówi, iż pewnego dnia, gdy przynosiła uwięzionym chleb, została nakryta przez strażników, lecz bochenek zamienił się w róże, przez co jej czyn nie został zdemaskowany