Kenici (hebr. קינים) – starożytny lud koczowniczy zamieszkujący południe Kanaanu, kilkukrotnie wzmiankowany w Biblii.

Po raz pierwszy wymienieni w Księdze Rodzaju (Rdz 15,19) jako jeden z ludów zamieszkujących ziemię przyobiecaną Abrahamowi. Ich pierwotne siedziby znajdowały się na Synaju. Nazwa ludu wywodzona jest od imienia Kain i rdzenia oznaczającego kowalstwo, co skłania do przypuszczeń, iż Kenici zajmowali się właśnie tą profesją. Według Księgi Sędziów (Sdz 1,16) Jetro, teść Mojżesza, był Kenitą, chociaż w Księdze Wyjścia opisany został jako Midianita. Na podstawie tego passusu identyfikuje się Kenitów jako jedno z plemion midianickich.

Kenici wzięli udział w wędrówce Żydów do Ziemi Obiecanej, ich obozowisko zostało wspomniane przez Balaama (Lb 24,21-22). Po przybyciu do Kanaanu osiedlili się na południu ziem nazywanych później Judą, niedaleko miasta Arad na pustyni Negew (Sdz 1,16). W późniejszym okresie część z nich wywędrowała na północ, na ziemie noszące później nazwę Galilei (Sdz 4,11). Kenici utrzymywali przyjazne relacje z Izraelitami;