W Vivarium Kasjodor polecił sporządzić odpisy, dzięki którym dzieło gramatyka z Konstantynopola było znane w średniowiecznej, łacińskiej Europie i używane podczas nauki w trivium.
Zachowało się ponad tysiąc średniowiecznych rękopisów z dziełami Pryscjana. W Brytanii wspominał go jako pierwszy Aldhelm, biskup Sherborne (zm. 709), cytował Beda. Pryscjan był Latinae eloquentiae decus („ozdobą łacińskiej elokwencji”) dla Alkuina a Hraban Maur obszernie cytuje Institutiones w swoich pracach gramatycznych. W wierszu Petrarki z 1343 roku Pryscjan pojawia się jako uosobienie gramatyki.
Gramatyka Pryscjana była bardziej szczegółowa i wszechstronna, miała też większą wartość naukową niż przeznaczone dla początkujących prace Donata. Dlatego w najlepszych szkołach, podczas nauki w trivium, po opanowaniu Ars minor i Ars maior, studiowano Institutiones. Szczególnie ważne okazały się nowatorskie badania Pryscjana nad rodzajem gramatycznym łacińskich wyrazów oraz różnicami pomiędzy odmianą regularną a nieregularną. Nowożytna kodyfikacja łaciny, która rozpoczęła się w XIX wieku, będzie opierała się na jego ujęciu i systematyce gramatyki.