W styczniu 1948 r., po powojennym uruchomieniu Politechniki Warszawskiej, objął w niej Katedrę Budowy Lokomotyw (potem nazwaną Katedrą Pojazdów Szynowych i po kolejnych reformach na wydziale – Zakładem Pojazdów Szynowych), na Wydziale Mechanicznym Konstrukcyjnym (potem Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów, i po zmianach – Wydziale Samochodów i Maszyn Roboczych), która kierował aż do przejścia na emeryturę w 1975 r. Początkowo równocześnie prowadził zajęcia i kierował Katedrą Pojazdów na Wydziale Komunikacji.

W lutym 1951 r. mianowano go profesorem nadzwyczajnym, a w 1956 r. profesorem zwyczajnym. W latach 1951–1953 był Prodziekanem na Wydziale Mechanicznym Konstrukcyjnym. W roku akademickim 1954/1955 pełnił funkcję prorektora do spraw organizacji studiów kolejowych. W latach 1966–1968 był prodziekanem Wydziału Maszyn Roboczych i Pojazdów.

W ciągu długich lat powojennych pełnił także wiele funkcji w różnych instytucjach i organizacjach. Na początku 1946 r. został powołany na stanowisko Doradcy Technicznego przy Departamencie Mechanicznym Ministerstwa Komunikacji;