oda (ода) → bułg.: chodja (ходя) – iść. Czas przyszły tworzony przez partykułę „cze” (че) zamiast „szte” (ще). Tworzenie imiesłowu z końcówką „ejki” (ейки), „ajki” (айки). Obecność tak zwanej przypadka glomeratywnego (гломеративен падеж) z końcówką „te” (те) w odmianie nazw własnych kończących się na „o” (о) i „e” (е), np. Minczo — Minczote (Минчо — Минчоте), dojdome s Minczote (дойдṑме с Минчоте) → bułg.: dojdochme s Minczo (дойдохме с Минчо) – przyszliśmy z Minczem. Obecność celownika „ti” (ти) w odmianie nazw własnych na „o” (о) i „e” (е), np. Minczo — Minczoti (Минчо — Минчоти), dadome Minczoti kołata (дадōме Минчоти колата) → bułg.: dadochme kołata na Minczo (дадохме колата на Минчо) – daliśmy Minczowi samochód.
Bibliografia
Kategoria:Język bułgarski