Innym typem są pociski kumulacyjne, osiągające przebijalność wielokrotnie większą od kalibru głowicy dzięki temu, że przebicia dokonuje strumień upłynnionego metalu z wkładki kumulacyjnej, której kształt koncentruje energię wybuchu w jednym punkcie, a nie sam pocisk, którego prędkość nie odgrywa większej roli. Pocisk niemieckiego granatnika Panzerschreck osiągał przebijalność rzędu 210 mm stali przy kalibrze broni 88 mm, mimo niskiej prędkości. Współczesne pociski kumulacyjne osiągają przebijalność 6–7 razy większą niż ich kaliber, a dążąc do jej zwiększenia poszukuje się silniejszych materiałów wybuchowych o jak największej prędkości detonacji. Ponieważ w momencie trafienia strumieniem kumulacyjnym pancerz też przechodzi w stan quasi-ciekły, żeby zmniejszyć przebijalność pocisków kumulacyjnych używa się do opancerzania materiałów odpornych na płynięcie, o wysokiej temperaturze topnienia
Konstruuje się też pociski o specjalnie niskiej przebijalności (np. z PCW lub w postaci woreczka ze śrutem, rozpłaszczającego się na celu), które mają obezwładnić, ale nie poważnie zranić czy zabić. Taka amunicja niepenetrująca, jeden z rodzajów tzw. broni nieśmiercionośnej jest wykorzystywana m.in. przez policję.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Balistyka Kategoria:Pociski