Według Uty Lehnert, autorki książek poświęconych rzeźbie, Boese dążył do zawodu architekta. Interesowało go też tworzenie sztuki użytkowej. W początkowym okresie działalności artystycznej tworzył Boese przede wszystkim przedmioty użytkowe, jak np. zegar w Wielkiej Sali zarządu Berlińskiego Towarzystwa Tramwajowego. Celem, który starał się osiągnąć, była praca nad sztuką budowlaną. Od tego celu nie odwiódł go nawet pierwszy wielki sukces, jaki przyniosła mu w roku 1883 praca „Narcissus”, później odznaczona podczas Wystawy Światowej w roku 1888 w Melbourne. Dopiero uznanie, jakie spotkało pomnik poległych na cmentarzu garnizonowym, oraz dalsze sukcesy podczas różnych konkursów, sprawiły, że na początku lat 90. XIX w. Boese zdecydował się pójść w kierunku tworzenia sztuki monumentalnej.