Walczył na Froncie Briańskim, w lutym 1943 podczas walk o Liwny w guberni orłowskiej został ranny pod Zmijowką i odesłany do szpitala. Po powrocie na front, jesienią 1942 wstąpił do WKP(b).

W latach 1944–1949 studiował w Instytucie Górniczo-Metalurgicznym w Irkucku, po czym został inżynierem-metalurgiem ze specjalizacją cienka inżynieria metalurgiczna – rafinacja metali platynowych. Jednocześnie w 1948 ukończył Wieczorowy Instytut Marksizmu-Leninizmu przy Miejskim Komitecie WKP(b) w Irkucku. W latach 1949–1958 pracował w zakładzie rafinacji w Krasnojarsku, gdzie był m.in. kierownikiem zmiany, technologiem i głównym inżynierem. Publikował artykuły naukowe na temat metalurgii metali szlachetnych. Od 1958 pracował w Kombinacie Górniczo-Metalurgicznym w Norylsku, gdzie do 1962 był głównym inżynierem, a w latach 1962–1969 dyrektorem kombinatu. Przyczynił się do jego znacznego rozbudowania i do poprawienia wydajności pracy o 30% oraz znaczącego wzrostu produkcji metali i budowy nowego kompleksu przemysłowego (elektrowni wodnej, elektrowni gazowej, węzłów komunikacyjnych, rozszerzania nawigacji morskiej, budownictwa przemysłowego);