Antoni Sukiennik, ps. Emil, Zygmunt, Józef, Artur (ur. 7 lipca 1886 we wsi Gać, parafia Dźbów, zm. 1924 w Leningradzie) – działacz i bojowiec Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcji Rewolucyjnej, po zdradzie konfident i prowokator Ochrany.
Życiorys Przyszedł na świat w rodzinie chłopskiej. Był najmłodszym z dziesięciorga dzieci Kacpra Sukiennika i Marianny z Soluchów. Wychowywał się w Trzepizurach. Po śmierci ojca około 1890 zdecydowano, że będzie uczył się na księdza. Ukończył cztery klasy gimnazjum miejskiego w Częstochowie, po czym wstąpił do seminarium duchownego, lecz rychło je porzuciłTadeusz Wieniawa-Długoszowski: Blade twarze, „Wolność” 1925, nr 4, s. 12, cyt. za: E. Ajnenkiel, Rewolucyjni Mściciele, „Rocznik Łódzki”, t. XXIX, 1980, s. 157.. Mając 18 lat, zatrudnił się jako kelner w karczmie należącej do jego stryja Teodora Sukiennika w pobliskiej Blachowni, która była „dziuplą” przemytników. Sam też wielokrotnie przekraczał nielegalnie granicę między należącą do Prus Wielkopolską a Kongresówką.