200px|right|thumb|Al-Chansa, rysunek Dżubrana Chalila Dżubrana Al-Chansa, arab. الخنساء, Al-Khansāʾ, w pełnym brzmieniu Tumadir bint Amr ibn al-Hars ibn asz-Szarid as-Sulamijja, تماضر بنت عمرو بن الحرث بن الشريد السلمية (ur. ok. 575R. Farrin, Abundance from the Desert: Classical Arabic Poetry, Syracuse University Press, 2011, s.72-75, zm. VII w.) – arabska poetka okresu przedislamskiego, uważana za najwybitniejszą poetkę w historii literatury arabskiej. Życiorys i twórczość Tumadir, znana szerzej pod przydomkiem Al-Chansa, żyła na przełomie VI i VII w. Pochodziła z plemienia Banu Sulajm. Fakty z jej życia nie są pewne i opierają się na tradycji i legendarnych przekazachR. Farrin, Abundance from the Desert: Classical Arabic Poetry, Syracuse University Press, 2011, s. 91.
Tradycja arabska przypisuje jej wyjątkową urodę, co być może odzwierciedla jej przydomek, możliwy do przetłumaczenia jako „krótkonosa”, ale także „gazela”. Z tego powodu pragnął się z nią ożenić Durajd ibn as-Simma, znacznie od niej starszy słynny wojownik z plemienia Hawazim (również poeta). Dziewczyna, od młodości zajmująca się poezją i odnosząca sukcesy na konkursach poetyckich w Ukazie, odrzuciła jednak propozycję małżeństwa, a jej ojciec uszanował ten wybór.