typu MA, M2A, M>A3), niż od rodzaju anionów i kationów.
Wykonane przez Kohlrauscha porównania wyznaczonych wartości przewodnictwa granicznego różnych elektrolitów mocnych doprowadziły go do sformułowania „prawa niezależnej wędrówki jonów” (gdy jony praktycznie na siebie nie oddziałują, czyli „wędrują niezależnie”), zgodnie z którym graniczne przewodnictwo wszystkich elektrolitów – mocnych i słabych – można obliczyć sumując przewodnictwa graniczne jego jonów:
Prawo jest również wyrażane równaniem:
gdzie: – stała Faradaya, i – graniczne ruchliwości kationów (+) i anionów (–).
+ Porównanie Λ0 w trzech parach soli(doświadczalne potwierdzenie prawa niezależnej wędrówki jonów) Lp. Anion Sole potasowe Λ0 KA Sole sodowe Λ0 NaA Różnica 1 KCl 130 NaCl 108,9 21,1 2 126,3 105,2 21,1 3 133 111,9 21,1
Przykładowe wartości granicznych przewodnictw jonowych (om−1cm²wal−1) w temperaturze 25 °C wynoszą:
Bardzo duże, wyróżniające się wartości przewodnictwa granicznego jonów i wyjaśnia się działaniem w tych przypadkach „protonowego mechanizmu” przenoszenia ładunków w roztworach wodnych (cząstkami przemieszczającymi się w polu elektrycznym są nie tylko jony , lecz również znacznie mniejsze protony, przemieszczające się np. z jonów hydroniowych na sąsiednie powolne cząsteczki wody) (zob.