Carlo Carretto (ur. 2 kwietnia 1910 w Alessandrii, zm. 4 października 1988 w Spello) − włoski zakonnik ze zgromadzenia Małych Braci Ewangelii bł. Karola de Foucauld, pisarz katolicki, etyk.
Życiorys Pochodził z wielodzietnej rodziny. Wychowywał się w Turynie, uczestnicząc w salezjańskim oratorium. Mając 23 lata zapisał się do Akcji Katolickiej. Ukończył studia filozoficzne w Turynie. W 1945 wraz z Luigim Geddą założył Włoskie Stowarzyszenie Nauczycieli Katolickich (wł. Associazione Nazionale Maestri Cattolici). W 1946 stanął na czele krajowego zarządu Akcji Katolickiej Młodych. Został zmuszony do rezygnacji z prezesury Akcji Katolickiej ze względu na swój sprzeciw wobec tendencji ultraprawicowych we włoskiej chadecji w 1952.
W grudniu 1954 wyjechał do Algierii i wstąpił do nowicjatu Małych Braci Ewangelii w El Abiodh niedaleko Oranu. Przez 10 lat wiódł życie eremity na Saharze. Swoje doświadczenie opisał w książce Lettere dal deserto (wł. Listy z pustyni). Wrócił do Włoch w 1965 i osiadł w Spello w Umbrii, gdzie jego zgromadzenie otrzymało dawny konwent franciszkański św. Hieronima. Wokół osoby Carretto zaczęły gromadzić się osoby, które chciały prowadzić życie skupione na pracy i modlitwie. Szereg domów położonych na stokach Monte Subasio zostało przekształconych w eremy (Jakuba, Eliasza, bł. Karola de Foucauld, św.