Władysław Woliński (ur. 16 czerwca 1896 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Kalininie) – major lekarz Wojska Polskiego, doktor nauk medycznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Michała i Władysławy z Makarewiczów. Absolwent Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jako ochotnik zgłosił się do Wojska Polskiego w 1918. Został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Był naczelnym lekarzem jednostek: od 1921 13 dywizjonu artylerii konnej, w 1929 6 pułku artylerii ciężkiej. Został awansowany do stopnia kapitana w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. Od 1930 do 1935 pracował w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, później w 5 Lwowskim pułku artylerii lekkiej. W 1935 był naczelnym lekarzem batalionu KOP „Ludwikowo”. Został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936. W marcu 1939 pełnił służbę w 6 pułku artylerii ciężkiej na stanowisku lekarza medycyny.