Mikołaj Maciejowicz (ur. 3 lipca 1897 w Puławach, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Dymitra, oficera armii rosyjskiej, i Aleksandry z Deszków. Ukończył Korpus Kadetów w Woroneżu i Twerską Szkołę Kawalerii. 1 października 1917, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem ze starszeństwem z 1 października 1916 i wcielony do Samodzielnego Korpusu Straży Granicznej. Służył w 2 zaamurskim konnym pułku Straży Granicznej (ros. 2-й Заамурский пограничный конный полк), a później został wcielony do Armii Czerwonej i wysłany na front polski. 15 sierpnia 1919 uciekł i przedostał się na ziemie zajęte przez oddziały Wojska Polskiego.
11 września 1919 został przyjęty do szwadronu zapasowego 4 pułku kresowych strzelców konnych w Hruszowie. Na wojnie z bolszewikami walczył jako podporucznik, dowódca plutonu w 7 szwadronie IV dywizjonu 4 pułku kresowych strzelców konnych. Wyróżnił się 26 kwietnia 1920 w czasie wyprawy kijowskiej, walcząc pod wsiami: , Kijanówka i Kuźmińce. Został wówczas ranny w nogę, a za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari. 22 maja 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen.