Kazimierz Partyka (ur. 9 stycznia 1890 w Komarnie, zm. wiosną 1940 w Kijowie) – pułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Anny z Tyrawskich. Jego rodzeństwem byli: Bronisława (1899–1886), Julianna (1893–1949, po mężu Szajnowska), Marian (ok. 1895 – ok. 1914), Marianna po mężu Kamińska (1902–1994). 9 kwietnia 1910 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. VIII Gimnazjum we Lwowie. Od 1911 należał do Drużyn Polowych Sokoła we Lwowie. W 1914 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Ukończył legionową szkołę ekonomiczno-administracyjną. Odbył szlak wojenny w 2 kompanii I batalionu w 2 pułku piechoty.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Przydzielony do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej został następnie skierowany na stanowisko kierownika Loterii Klasowej na Inwalidów Wojennych.