Stanisław Władysław Rausz (ur. 4 sierpnia 1896 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Kijowie) – podpułkownik łączności Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Marii z Zapałowiczów urodzony 4 sierpnia 1896 w Krakowie. Absolwent c. k. II Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach plutonu telegraficznego II Brygady Legionów Polskich, a po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) w kompanii telegraficznej Polskiego Korpusu Posiłkowego. 20 listopada 1918 jako sierżant aspirant oficerski został mianowany przez gen. Bolesława Roję chorążym służby łączności (telefon) z rangą od dnia 1 listopada 1918. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w Oddziale II Sztabu Generalnego został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem służby łącznościDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148, jako Rausch.. Na początku 1920 pełnił służbę w kompanii telegraficznej nr 3. 2 lutego 1920 dowódca Okręgu Generalnego „Kielce” udzielił mu czterotygodniowego urlopu, „celem poratowania zdrowia po przebytym tyfusie plamistym, do Krakowa i Warszawy”. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.