Friedrichshafen G.III – niemiecki samolot bombowy z okresu I wojny światowej, używany przez siły powietrzne armii Cesarstwa Niemieckiego w latach 1917–1918.
Historia thumb|left|Silnik Mercedes D.IVa eksponowany w MLP w Krakowie Zbudowany w 1916 roku, wszedł do służby w połowie 1917, i do czasu zawieszenia broni był na wyposażeniu Kampfgeschwader (eskadr bojowych) 1, 2 i 4. Był rozwinięciem wcześniejszej, mniej udanej konstrukcji Friedrichshafena G.II; nie zyskał takiej sławy jak maszyny firmy Gothäer Wagonfabrik AG, do których był podobny w układzie, ale był maszyną bardzo solidną i odporną.
Samoloty te były większe od współczesnych im maszyn Gotha G.IV, przenosiły więcej bomb i miały silniejsze podwozia (Gothy miały tendencję do uszkodzeń podczas lądowań). Na wysokości 1000 m osiągały prędkość ok. 140 km/h i miały pięciogodzinny czas lotu, co przekładało się na zasięg ok. 230–240 km z pełnym (1500 kg) ładunkiem bomb (inne źródła mówią o udźwigu 900 kg).
Samoloty te służyły głównie na froncie zachodnim, latając z misjami nad Belgię i Francję, w tym przeciwko brytyjskiej bazie w Dunkierce i w nocnych nalotach na Paryż. Kilka egzemplarzy działało też nad Macedonią.