Wacław Spasowicz (ur. 7 listopada 1880 w Petersburgu, zm. 1940 w ZSRR) – major artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 7 listopada 1880 w Petersburgu jako syn Cypriana i Natalii z Naborowskich.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 8 Syberyjskiej Brygady Artylerii Strzeleckiej (należącej do 8 Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej), a później 8 syberyjskiego dywizjonu moździerzy, awansując z chorążego na podporucznika.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Oddziale V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 dywizjon artylerii ciężkiej. Zweryfikowany w stopniu kapitana, następnie został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, pozostając oficerem nadetatowym 3 pułku artylerii ciężkiej. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako major w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.