W latach 1906–1907 był przełożonym monasteru św. Włodzimierza w Chersonezie Taurydzkim. Następnie przez trzy lata kierował wspólnotą monasteru Spaso-Andronikowskiego. 4 kwietnia 1910 przyjął chirotonię biskupią w soborze Trójcy Świętej na terenie Ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu, z rąk metropolity petersburskiego Antoniego i innych konsekratorów. Został wówczas wikariuszem eparchii jarosławskiej i rostowskiej z tytułem biskupa rybińskiego. W 1915 został przeniesiony do eparchii taurydzkiej, ponownie jako jej wikariusz, z tytułem biskupa sewastopolskiego. W 1917 był biskupem wieriejskim, wikariuszem eparchii moskiewskiej.
W 1920 mianowany ordynariuszem eparchii permskiej i solikamskiej, według niektórych źródeł przystąpił do ruchu odnowicielskiego. W 1924 został na krótko uwięziony. W 1925 był ordynariuszem eparchii kostromskiej. Po śmierci patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Tichona podpisał akt przekazania tymczasowego zarządu Cerkwi w ręce metropolity krutickiego Piotra. W latach 1926–1927 kierował jako ordynariusz eparchią wołogodzką. Był też członkiem Tymczasowego Patriarszego Świętego Synodu ustanowionego przed zastępcę locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego Sergiusza. Od 1928 do śmierci w 1932 był ordynariuszem eparchii kałuskiej i borowskiej.