Bitwa pod Kathio (zwana też bitwą pod Izatys) – starcie zbrojne, które miało miejsce w 1750 roku pomiędzy Indianami z grupy Dakota (Siuksów) a Odżibwejami (Czipewejami) (Annishinnabe), którzy po roku 1701, uchodząc przed białymi wzdłuż południowego brzegu Jeziora Górnego, pojawili się na wschodnich rubieżach krainy Siuksów.
Od początku XVIII w. Czipewejowie wkraczali i zakładali osady na terenie północnego Wisconsin, w rejonie Fond du Lac i doliny rzeki St. Croix, polując na terenach Dakotów, co naruszało sojusz między tymi plemionami. Okolice na zachód i południe od Fond du Lacs, rejon Red Lake, Leech Lake, Winnibigoshish Lake i Mille Lacs, stanowiły ważny teren łowiecki, obfitujący w jelenie obszar przejściowy między preriami a gęstymi lasami wokół Wielkich Jezior. Utarczki między Dakotami i Czipewejami na tym terenie ciągnęły się przez cały wiek XVIII i pierwszą połowę XIX. Po bitwie pod Kathio Dakotowie ustępowali jednak z tego terytorium, wycofując się na prerie.