Emilian ŚlusarczukW ewidencji wojskowych C. K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Emil Slusarczuk”. W ewidencji Wojska Polskiego z 1923, 1924, 1928 był wymieniany jako „Emil Ślusarczuk”, a w 1934 jako „Emilian Ślusarczuk”. (ur. 7 stycznia 1889, zm. 1940 w ZSRR) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 7 stycznia 1889 jako syn Mikołaja.
W piechocie C. K. Armii został mianowany chorążym z dniem 1 września 1908, potem awansowany na stopień podporucznika z dniem 1 listopada 1911. Był oficerem 58 pułku piechoty w Stanisławowie, a od około 1914 stamtąd przydzielony od okręgu uzupełnień w Stanisławowie. Po wybuchu I wojny światowej awansowany na stopień porucznika z dniem 1 sierpnia 1914. Pozostawał oficerem 58 p.p. do 1918.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Zweryfikowany w stopniu kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie awansowany na stopień majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. Służył w 61 pułku piechoty w Bydgoszczy, gdzie w 1923 był p.o. dowódcy batalionu sztabowego, a w 1924 był kwatermistrzem. W 1928 był dowódcą II batalionu w 49 pułku strzelców w Kołomyi. Później został przeniesiony w stan spoczynku.