Nikołaj Andriejewicz Wieriowkin-Rachalski, ros. Николай Андреевич Веревкин-Рахальский (ur. we wsi Bielenkoje w guberni jekaterynosławskiej, zm. 22 kwietnia 1984 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik, szef (komendant) Wojskowej Akademii im. Frunzego w Moskwie (1937–1939 i 1941–1944).
Życiorys Syn oficera, po ukończeniu wojskowej szkoły piechoty w latach 1914–1917 był kapitanem w carskiej armii, brał udział w I wojnie światowej. Od lipca 1918 w Armii Czerwonej, dowódca 1 Fergańskiego Pułku Strzelców, 1919 dowódca 2 Turkiestańskiej Dywizji Piechoty. Uczestnik walk z basmaczami w Środkowej Azji, od 1920 kierownik szkoły wojskowej w Bucharze, potem szef sztabu Frontu Turkiestańskiego i zastępca dowódcy wojsk w Bucharze. Następnie szef sztabu i zastępca dowódcy wojsk Bucharskiej Ludowej Republiki Radzieckiej. Po 1924 na stanowiskach dowódczych w Środkowej Azji i na Kaukazie, następnie dowódca 74 Tamańskiej Dywizji Piechoty w Krasnodarze. Od 1932 wykładowca w Akademii Wojskowej im. Frunzego, potem kierownik katedry i kursu oraz zastępca szefa. 28 listopada 1935 mianowany komdiwem.