Do 1918 był przydzielony do pułku strzelców nr 36, od 1 stycznia 1916 w stopniu podporucznika rezerwy.
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej. W korpusie oficerów sądowych został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a potem na stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W latach 20. służył w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie. Według stanu z 1932 służył w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI. 9 kwietnia 1934 Prezydent RP mianował go prokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł z WSO Nr VI do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI na stanowisko prokuratora. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów sądowych. W międzyczasie uzyskał tytuł magistra praw na Uniwersytecie Jagiellońskim. We Lwowie zamieszkiwał przy ulicy Dembińskiego 2. W 1939 był prokuratorem Wojskowej Prokuratury Okręgowej Nr 6 we Lwowie. W dzień wybuchu II wojny światowej tj. 1 września 1939 został szefem Wojskowego Sądu Okręgowego Nr 6.