Stanisław Tadeusz Hejnich (ur. 12 lutego 1894 w Wolicy, zm. 1940 w USRR) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 12 lutego 1894 w Wolicy, w rodzinie Kazimierza i Heleny z domu Rejb (Ryb?). Ukończył sześć klas szkoły realnej w Winnicy na Podolu. W grudniu 1914, po wybuchu I wojny światowej, został powołany do Armii Imperium Rosyjskiego. W grudniu 1915 ukończył szkołę chorążych w Saratowie. W 1917 awansował na porucznika. Był cztery razy rany. Od grudnia 1917 służył w 3 pułku ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Służył w Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź”. Od 1 lipca 1920 w szwadronie zapasowym 1 pułku szwoleżerów. Następnie w trakcie wojny polsko-bolszewickiej w stopniu podporucznika został dowódcą 2. szwadronu w 201 pułku szwoleżerów.