1 listopada 1953 roku został wybrany zwierzchnikiem Polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego na Obczyźnie i pozostawał nim nieprzerwanie, aż do śmierci. Przewodził Kościołowi w sposób autorytarny. Narzucił mu narodowy charakter i konserwatywne stanowisko w kwestiach wyznaniowych. Przejawem tego była m.in. współpraca z Kościołem Luterańskim Synodu Missouri i wystąpienie PKEANO ze Światowej Federacji Luterańskiej.
W latach 1956–1975 Władysław Fierla utrzymywał przyjazne relacje z Kościołem Ewangelicko-Augsburskim w PRL, a zwłaszcza z biskupem Andrzejem Wantułą. Później uległy one ochłodzeniu.
W latach 1991–1995 biskup Władysław Fierla przeciwstawiał się próbom zjednoczenia Polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego na Obczyźnie z Kościołem Ewangelicko-Augsburskim w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako argument swojego postępowania podawał art. 10 Dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z 15 grudnia 1952 roku, który przewidywał taką możliwość tylko jeżeli rząd londyński powróci do władzy w kraju.
5 grudnia 1974 został odznaczony przez władze RP na uchodźstwie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Przypisy
Linki zewnętrzne