Koronka do Miłosierdzia Bożego – koronka odmawiana w Kościołach mariawickich z inicjatywy św. Marii Franciszki Kozłowskiej, która otrzymała objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia. mały|267x267px|Ołtarz w Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku 2 sierpnia 1893 roku św. Maria Franciszka Kozłowska otrzymała objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia, które wzywały Kościół rzymskokatolicki do gruntownej reformy w oparciu o cześć Przenajświętszego Sakramentu i wzywanie pomocy Maryi. Kościół rzymskokatolicki nie uznał tych objawień i nałożył ekskomunikę na Marię Franciszkę Kozłowską. Kult eucharystyczny w życiu mariawitów wyraża się m.in. poprzez odprawianie nieustającej adoracji ubłagania, podczas której należy wypraszać łaskę nawrócenia i miłosierdzia dla świata.
Koronka, której autorstwo według tradycji mariawickiej przypisuje się św. Marii Franciszce powstała w środowisku mariawickim na przełomie XIX i XX wiekuTomasz Dariusz Mames, Mysteria Mysticorum – szkice z duchowości i historii mariawitów, wyd. NOMOS, Kraków 2009, s. 121.. Jej treść koresponduje z objawieniami Dzieła Wielkiego Miłosierdzia.